H ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ Η ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΥ. Από την Έμμα Γκουράση Νικολάου

H ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ Η ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΥ.

Η ομοιοπαθητική είναι διαδεδομένη ως ήπια εναλλακτική μέθοδος κυρίως λόγω της αποφυγής της πολυφαρμακίας.
Η ομοιοπαθητική στηρίζεται σε αρχές και νόμους της λειτουργίας του οργανισμού μας και o θεραπευτικός της
στόχος είναι ο ίδιος ο ασθενής ως σύνολο και όχι μόνο η εξαφάνιση των συμπτωμάτων του.
Θεωρητικά η ΄΄ομοιοπαθητική΄΄ είναι εκείνη η θεωρία σύμφωνα με την οποία στα παρουσιαζόμενα σε έναν ασθενή συμπτώματα μπορεί να γίνει αγωγή με ελάχιστες ποσότητες ουσιών, που στον υγιή άνθρωπο προκαλούν συμπτώματα.

Μέσα από την έννοια της ομοιοπαθητικής κυρίως, η ζωή κατανοείται ως μετάβαση από ποιότητα σε ποιότητα, ως σχέση ανάμεσα σε διαφορετικά ΄΄γίγνεσθαι΄΄, ανάμεσα σε δυναμικές σειρές που δεν παύουν να εξελίσσονται.

Μια σχέση άλλωστε, δε θα μπορούσε να ορισθεί παρά ως δυναμική των συναντήσεων, των συναρθρώσεων και των συναρμογών.
To ίδιο το ανθρώπινο πνεύμα αποτελεί ένα είδος ΄΄σχέσης΄΄ που δύσκολα προσδιορίζεται. Θα μπορούσε κανείς να το ορίσει ως κατάκτηση, στο μέτρο που αυτοσυκροτείται μέσα από μια αδιάκοπη προσπάθεια.

Έτσι αναδύεται ως διαρθρωμένη πραγματικότητα, ως αυτοεξελισσόμενη ομοιοπαθητική στο σημείο συνάντησης διαφορετικών διαδικασιών (βιολογικών, κοινωνικών, πολιτισμικών). Ενώ προέρχεται μέσα από τη σύγκλιση και συνεργασία τους, τις υπερβαίνει, για να τις αναδιοργανώσει τελικά σύμφωνα με δικές του, μη αναγώγιμες, αρχές.
Μέσα από την οπτική έγνοια της ομοιοπαθητικής, η νόηση συνίσταται σένα πλέγμα σχέσεων, που τη δένουν με τον κόσμο. Συγκροτείται δηλ μέσα από αυτές τις σχέσεις, της δημιουργεί και συγχρόνως, δημιουργείται από αυτές. Αποκτά την αυτονομία της όχι στο βαθμό που αποκόπτεται από τον εξωτερικό, αλλά στο βαθμό που καταφέρνει να εξελίσσεται ποιοτικά στο πεδίο τις θεραπείας.

Μέσω της τέχνης της θεραπείας, μπορούν να εφευρίσκονται κάθε φορά το υποσύστημα και το σύστημα να συνδημιουργούνται και έτσι να υπάρχουν νέοι τρόποι συσχέτισης του ανθρώπου με τις ολότητες Κοινωνία, Φύση, Ανθρωπότητα.
Θα έλεγε κανείς πως επινοούνται νέες ερμηνείες κι ίσως ακόμη νέοι τύποι θεραπειών.

Διαβάζοντας μεγάλους κλασικούς παρατηρεί κάνεις πολλά σημεία που πολλές φόρες ξεχνιόνται.

Όπως ο Bateson, Γάλλος ιατρός που παρατήρησε πως η ιατρική εξετάζει τις ασθένειες χωριστά, ξεχνώντας αυτή την αυτορρυθμιζόμενη ολότητα, τη συστηματικά και κυβερνητικά οργανωμένη, που είναι το σώμα.

Εκείνο που δεν μπόρεσε να κατανοήσει είναι οι εσωτερικές διασυνδέσεις και ΄΄αλληλεξαρτήσεις΄΄ του σώματος.
Αυτό οφείλεται στο, κάθε φόρα κάποιος συγκεκριμένος σκοπός καθορίζει το πεδίο έρευνας,, αφήνοντας κατά μέρος την ολότητα του συστήματος, με λίγα λόγια λείπει η σοφία, δηλαδή η γνώση του ευρύτερου συστήματος, τα μέρη του οποίου βρίσκονται σε διαρκεί αλληλεπίδραση.
Με αλλά λόγια εάν αυτό το ευρύτερο σύστημα διαταραχθεί μπορεί να προκύψουν αλλαγές απρόβλεπτες με ρυθμούς επιτάχυνσης.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με την ομοιοπαθητική, η οποία συλλέγει μεμονωμένα τα γεγονότα και τις διαδικασίες που έχουν σχέση με το σώμα, ή με την ολότητα του πνεύματος.

Η ομοιοπαθητική ΄΄οργανώνει΄΄ ενόψει ενός σκοπού . Είναι ένα είδος μηχανής που βοηθάει στη ρύθμιση του σκοπού. Αυτό σημαίνει πως ο άνθρωπος δεν πράττει συνήθως, σύμφωνα με κάποιες αρχές που του επιτρέπουν μια ποιότητα ζωής, αλλά με τρόπο που μπορεί να δώσει αποτέλεσμα. Στην αποτελεσματικότητα, δηλ στο συντομότερο δρόμο προς το χρήσιμο, κι όχι στην ΄΄σοφία΄΄, αποβλέπει η ομοιοπαθητική.

Έμμα Γκουράση Νικολάου - Oμοιοπαθητική, Βιολογικές Θεραπείες

Διστόμου 9 Ζωγράφου, 15772 Αθήνα

Τηλ: 213 0354838 - 6949 267712

Email: dr.ergu@yahoo.com